Þær raddir eru mjög háværar í dag að leggja þurfi á skatt, sérstakan tekjuskatt sem lagður er á tekjur einstaklings umfram ákveðið tekjumark til viðbótar almennum tekjuskatti, svokallaðan hátekjuskatt.

Hátekjuskattur er ekki ný hugmynd, en hann var lagður á fólk allt til ársins 2006, en þá var hann afnumin. Hátekjuskatturinn var 4% á umframtekjur sem borga þurfti eftir að kom í ljós hvað einstaklingur eða hjón öfluðu mikla tekna yfir árið.

Vandamálið við þennan skatt var sá að til þess að hann skilaði einhverju í ríkiskassann þurfti hann að miðast við mjög lágar árstekur, og þær tekjur voru um 4.000.000 kr, sem er um 300 – 400 þúsund kr. á mánuði. Því var orðið hátekjuskattur augljóslega rangnefni.

Þessi skattur gerði lítið annað en að setja auka byrðir á ungar og skuldugar fjölskyldur sem voru að reyna að koma sér upp heimili, og þar af leiðandi unnu meira en gengur og gerist almennt hjá fólki. Einstæðum foreldrum, sem þurftu að ná endum saman og þar af leiðandi leggja meira á sig og vinna lengur, var refsað með skatti á aukatekjurnar.

Þetta eru ekki einu gallar hátekjuskatts. Hátekjuskatturinn sem var við lýði var alltaf rukkaður eftir að fólk hafði skilað inn skattskýrslu og tekjuupplýsingum þar sem reikna þurfti hvaða fólk aflaði mikilla „umframtekna“. Þetta gerði skattkerfið mjög flókið og skattaeftirlit varð mjög þungt í vöfum, auk þess að það var mjög dýrt. Í þeim ríkjum þar sem flókin skattkerfi eru við lýði er algengt að vinnandi fólk leiti leiða til undanskota og taki að sér að vinna „svart“. Með einföldu skattkerfi er dregið úr þeim hvata.

Þau rök að þeir sem afli meiri tekna eigi að greiða meiri skatt réttlæta ekki hátekjuskatt. Maður með 500.000 kr. á mánuði er nú þegar að borga meira í ríkiskassann heldur en maður með 200.000 kr. á mánuði. Í dag er enginn á hinum svokölluðu ofurlaunum sem þekktust fyrir bankahrunið, og hafa margir þurft að taka á sig heiftarlega tekjuskerðingu. Með hátekjuskatti sem næði aðeins á hæstu tekjuþrep væri verið að eyða of miklu púðri, sem felst í dýru skatta- og eftirlitskerfi, í að ná of litlum tekjum í ríkiskassann.

Hugmyndir um skattahækkanir og skattþrep eiga ekki upp á borðið hjá ungum sjálfstæðismönnum né Sjálfstæðisflokknum.