Þegar orðið hátekjuskattur er nefnt eru fyrstu viðbrögð margra jákvæð. Margir hugsa að núna verði loksins þessir vondu bankamenn skattlagðir almennilega. En hver er raunveruleikinn í þessu samhengi? Raunveruleikinn er sá að þess konar skattur bitnar yfirleitt mest á fólki með millitekjur. En hvaða fólk er með millitekjur? Stærsti hluti fólks með millitekjur er fjölskyldufólk, t.d. hjón með þrjú börn, húsnæðis- og bílalán til að borga af og allt það sem fylgir rekstri heimilis. Með gengisfalli krónunnar og verðbólgu hafa flest lán hækkað verulega á undanförnum mánuðum. Þess vegna væri virkilega slæm hugmynd að fara að íþyngja heimilunum í landinu með aukinni skattheimtu. Við skulum taka dæmi um smiðina Jón og Stefán.

Jón og Stefán eru báðir smiðir. Jón býr með unnustu sinni í meðalstórri íbúð og getur yfirleitt náð endum saman eftir hver mánaðarmót. Stefán er hins vegar giftur, á þrjú börn og er með húsnæðis- og bílalán. Þau hjónin eiga mjög erfitt með að ná endum saman um hver mánaðarmót vegna umfangsmikils heimilisrekstrar og íþyngjandi lána.

Báðir hafa þeir tuttugu ára starfsreynslu í greininni og eru með 2.100 krónur í tímakaup. Jón hefur aldrei nennt að vinna um helgar eða taka að sér aukavinnu vegna þess að hann þarf einfaldlega ekki á því að halda. Hann vinnur 8 tíma á dag á þeim 20 virku dögum sem eru í boði. Hann er því með 8×20x2.100 = 336.000 krónur á mánuði. Stefán á hinn bóginn þarf á allri þeirri aukavinnu að halda sem býðst vegna hárra afborgana af lánum og aukins kostnaðar í nánast öllum liðum heimilisrekstursins. Með mikilli þrautseigju hefur hann náð að komast í aukavinnu um helgar fyrir ýmsa aðila. Hann er því farinn að vinna 8 tíma dagsins alla daga vikunnar. Það gerir 8×31x2.100 = 520.800 krónur á mánuði.

En stöldrum nú aðeins við. Þarna er heimilisfaðirinn og smiðurinn Stefán allt í einu orðinn hátekjumaður í augum Steingríms J. Sigfússonar og Jóhönnu Sigurðardóttur. Þeirra hugmyndir hafa komið skýrt fram í umræðunni undanfarið um það að þau vilji leggja auknar skattbyrðar á þá einstaklinga sem hafa 500.000 krónur í laun á mánuði eða meira.

Í þessu tilviki á því að fara að refsa heimilisföðurnum Stefáni fyrir það að vinna alla daga vikunnar. Getur það virkilega talist sanngjarnt að þessi duglegi maður eigi að borga hærra hlutfall launa sinna í skatt en vinur hans Jón? Að sjálfsögðu er það ekki sanngjarnt og á engan rétt á sér.

Það liggur einfaldlega í augum uppi að þetta er virkilega vanhugsuð hugmynd. Þegar smiðurinn Stefán er beittur slíku óréttlæti þá hugsar hann sig tvisvar um áður en hann gefur upp tekjur sínar sem ná yfir 500.000 króna markið. Hér með er kominn hvati til þess að menn taki frekar að sér svokallaða svarta vinnu. Ef að ríkið beitir menn óréttlæti af hverju ættu þeir þá að vera heiðarlegir og gefa upp allar sínar tekjur og borga meiri skatt en aðrir sem ekki nenna að vinna jafnmikið?

Lokapunkturinn er sá að hátekjuskattur er og verður alltaf vinnuletjandi. Ef ekki vinnuletjandi þá hvetur hann eða jafnvel neyðir menn til þess að komast hjá því að borga hann. Hvort sem er með svartri vinnu eða öðrum aðferðum. Hátekjuskattur eða raunar millitekjuskattur í þessu samhengi er aldrei réttlætanlegur og virkar aðallega refsandi á duglegt fólk sem þarf á þessum aukatekjum að halda.

Greinin birtist áður í Stefni, riti sambands ungra sjálfstæðismanna

Egill Örn Gunnarsson
varaformaður Týs