Snemma árs 2008 fóru ýmsar stoðir hins alþjóðlega fjármálakerfis að bresta. Í ljós kom að undirmálslán í Bandaríkjunum höfðu þanist út og sprungið, sem varð þess valdandi að stærstu lánasjóðirnir, Fannie May og Freddie Mac, þornuðu upp og ollu lánskreppu víðsvegar um heiminn. Í Bretlandi var Northern Rock fyrstur til að falla, en bresk stjórnvöld dældu peningum þar inn. Þegar Lehmann bankinn í Bandaríkjunum féll í haust var voðinn vís. Skollin var á alvarleg kreppa, sem enginn var öruggur fyrir. Ísland, sem jafnvel forsetinn hafði talað um sem alþjóðlega fjármálamiðstöð, fékk að kenna á því, og allir þekkja framhaldið. Þeir eru margir, sem skella vilja skuldinni á of mikið frelsi og ofríki stefnu Sjálfstæðisflokksins. Hér hafi ríkt taumlaus trú á markaðinn og útrásarvíkingum hafi verið veitt leyfi til alls. Því sé stefnan gjaldþrota, og líta verði því á vinstri væng stjórnmálanna okkur til bjargar.

Slík hugsun er ekki vænleg til vinnings. Í raun er slík hugsun kolröng, því hér var alls ekkert taumlaust frelsi, og engin leið að sjá hvernig ríkisrekstur ársins 2007 t.a.m. samræmist sjálfstæðisstefnunni, um lágmarksumsvif ríkisins og aðhald í rekstri þess. Í síðustu viku skilaði breska þingnefndin frá sér skýrslu, þar sem kemur fram að líklegt er að Bretar hafi misskilið Árna Mathiesen, fyrrum fjármálaráðherra, og því hafi beiting hryðjuverkalaganna verið óþarfi. Líklegt má telja að sú beiting hafi orðið þess valdandi að þriðji bankinn, Kaupþing, féll, þó ég sé alls ekki í stöðu til þess að fullyrða neitt um það. Hins vegar er það staðreynd að beiting hryðjuverkalaga, sem sett voru til varnar hryðjuverkaárásum á borð við þær sem Bandaríkjamenn þurftu að þola 11. September 2001, hefur ollið gríðarlegum skaða. Í Bandaríkjunum ríkti heldur ekki taumlaust frelsi. Undirmálslán eru í raun sósíalísk aðgerð, og lánasjóðirnir sem féllu voru að mestu leyti á ríkisspenanum.

Mörg og mikilvæg heillaskref voru stigin á þeim 18 árum sem Sjálfstæðisflokkurinn var í ríkisstjórn. Fyrir þann tíma þótti mörgum eðlilegt að ríkið ræki símafyrirtæki, útgerð, áburðarverksmiðju, sementsverksmiðju, lyfjaverslun, prentsmiðju, og jafnvel ferðaskrifstofu! Öll voru þessi ríkisbákn færð í hendur einkaaðila, auk bankanna. Það var ekki fyrr en 1986 sem útvarpsrekstur var gefinn frjáls, og 1989 var bjór leyfður í fyrsta skipti frá bannárunum. Öllum þessum málum hafa þeir sem við völdin eru í dag verið á móti. Steingrímur J. barðist harkalega gegn því að útvarpsrekstur færi úr einokun ríkisins, og taldi að allt myndi fara á annan endann, fengju landsmenn frjálsar hendur í bjórinn. Meiri er trúin á þjóðinni ekki hjá vinstri mönnum. Sú aðgerð að færa bankana í hendur einkaaðila var rétt. Mikilvægt er að rekstur þeirra verði sem fyrst aðskilinn frá ríkinu, svo að atvinnulífið komist á réttan kjöl. Skera þarf duglega niður í ríkisrekstri, og hafna skattahækkunum og nýjum sköttum enda gera þær aðgerðir ekkert annað en að minnka tekjur heimilanna. Þetta viðurkenna vinstrimenn ekki. Þeir vilja leggja á eignaskatt, og rýra þannig tekjur eignafólks, sem er að mestu leyti gamalt fólk sem unnið hefur hörðum höndum til þess að eignast eigin húsnæði. Þeir vilja setja á „hátekjuskatt“, sem bitnar helst á þeim sem hafa millitekjur, meðalfjölskyldufólkinu.

Það er einföld lausn að kenna þeim sem við völdin voru um allt sem úrskeiðis fór. Hinsvegar má ekki líta sem svo á að grasið sé grænna hinum megin, vinstra megin. Þar er grasið í raun súrt hey. Það er ekki heillavænlegt að hafna þeim framfaraskrefum sem stigin hafa verið í stjórnartíð Sjálfstæðisflokksins, og þeim gildum sem sjálfstæðisstefnan stendur fyrir. Þegar Sjálfstæðisflokkurinn tók við keflinu 1991 var landið lamað, lítil viðskipti og kaupmáttur og lífskjör fólks í meðallagi. Fyrir hrun bankanna var Ísland landið með bestu lífskjörin, ánægjasta fólkið og minnsta atvinnuleysið. Hrun bankanna má ekki skrifast á Sjálfstæðisflokkinn, vinstri mönnum til heilla. Við viljum ekki hverfa aftur til tímanna fyrir 1991. Við megum ekki missa trúna á frelsinu, trúna á sjálfstæðisstefnunni.

Greinin birtist í Vogum í dag.

Benedikt Hallgrímsson
formaður Týs