Það hefur verið mikið í umræðunni að efnhagskerfið og stjórnsýslan þurfi að vera gegnsæ og slá þurfi skjaldborg um heimilin. Allir virðast vera sammála um það að setja þurfi hærri viðmið á hinu nýja Íslandi. Umræðan snýst um hver hefur flottustu slagorðin þar sem háleit markmið eru kynnt. Því miður eru þessi markmið hljómfögur en innihaldsrýr. Þessi markmið fela hvorki í sér hvað eigi að gera né hvaða vanda eigi að leysa. Það sem virðist vera mikilvægara er að lofa því að slökkva elda en það skiptir engu hvernig það er gert, hvort þeir eru kæfðir eða einungis beðið þar til eldmaturinn er búinn og allt í eyði.

Það er ávalt göfugt þegar fólk setur sér háleit markmið og gerir allt sem í sínu valdi stendur til þess að ná þeim en þá er nauðsynlegt að vinna markvisst að þeim. Það gerist lítið ef við setjum okkur markmið sem ómögulegt er að standa við. Það helst ekki hönd í hönd að segjast ætla að sjá til þess að heimilin geti staðið undir greiðslubyrði sinni en hækka samhliða skatta. Það stenst ekki að segjast ætla skapa atvinnu en búa til ný gjöld sem leggjast á stóriðjufyrirtæki sem verða til þess að þau fara af landi brott og það er ótækt að segjast ætla bjarga fyrirtækum landsins en gera ekkert þegar fyrirtæki hrynja hvert á fætur öðru vegna lélegrar efnhagsstjórnar.

Atvinnusköpun er ekki hlutur sem gerist hjá ríkinu heldur hjá atvinnulífinu og verður því að hlúa vel að þeim stoðum sem við höfum hér á Íslandi en ekki brjóta markvisst niður stólpa sem við þurfum nauðsynlega til þess að koma standandi útúr þessum efnahagsvanda.

Það virðist vera sem að ríkisstjórnin sé hrædd við að taka á vandanum sem við stöndum frammi fyrir því þau eru hrædd um að misstíga sig og mistakast. Mistök eru aftur á móti ekki ekki ósigur heldur töf. Mistök eru lengri leiðin en ekki endastopp. Eina leiðin til þess að mistakast ekki er að gera ekkert. Sem virðist því miður vera sú leið sem ríkisstjórnin hefur ákveðið að fara.

Unnar Freyr Jónsson
varastjórnarmaður Týs