Nú hef ég ekki lifað í mörg ár. Þessi ár sem ég hef lifað hafa öll verið mjög farsæl, það hefur alltaf verið nóg af öllu. Þangað til núna. Sagan segir að því meiri sem velferðin er, því minni áhugi og nýliðun er í heimi stjórnmála. Það var mér allavegana kennt í félagsfræði 103.

Þegar ég ræði stjórnmál við jafnaldra mína, þá heyrast oft mjög einfaldar skoðanir, sem virðast byggjast fyrst og fremst á forsíðufyrirsögnum í blaðinu heima.

Ég hef áhyggjur af þessu áhugaleysi. Sérstaklega þar sem skoðanakannanir hafa sýnt að þessi ungi hópur er með mjög ólíka kosningu en aðrir aldurshópar.

Þessi staðreynd hefur verið mér ofarlega á huga, og hef rætt það bæði við jafnaldra, eldri menn og við fólk með mismunandi stjórnmálaskoðanir. Út frá þeim umræðum eru atriði sem fleiru voru sammála um en önnur:

- Hægri stjórn Sjálfstæðisflokksins hafði setið alla lífstíð þessa fólks, stjórnarandstaða hafði mjög háar raddir um hversu slæma hluti stjórnin átti að vera að gera, og fjölmiðlar tóku óumdeilanlega undir það í kjölfar bankahrunsins. Engin vinstri stjórn hafði setið í minningu þeirra og engin reynsla ungs fólks af slíkri stjórn nema sögur af norðurlanda vinstri stjórnum (sem eru samkvæmt minni skoðun, mun sterkari en íslenska vinstri stjórnin).
- Kennslubækur. Bækur sem kenndar eru í grunnskólum eru sneysafullar af öflugri náttúrufræði, og kenna okkur um stórframkvæmdir. Eini gallinn er að þær eru mjög einhliða á hve slæmar þær eru, og lítið frætt um kosti þeirra, sem eru mjög miklir á móti göllum þeirra. Annars væru þær að ekki jafn umdeildar og þær raunverulega eru. Kennslubækur í skólum eru hlutdrægar.
- Fjölmiðlar. Við vitum öll að fjölmiðlar eru því miður ekki fullkomlega hlutlausir, þótt við reynum að halda hlutleysi okkar í fréttafrásögnum, þá held ég að sama hvaða skoðun fólk aðhyllist getum við verið sammála um að: fjölmiðlar hafa ekki sýnt nægt hlutleysi upp á síðkastið.

Til mikillar ánægju má þó sjá að í kjölfar hrunsins og aðgerðaleysis ríkisstjórnarinnar virðist ungt fólk vera að vakna, stjórnskipan skiptir það núorðið virkilega máli og er farið að hafa áhrif á líf ungs fólks hvað varðar atvinnuframboð, verðlag og að stofna ný heimili. Það er eins og sama skoðanabreyting breyting liggi í loftinu og átti sér stað í kjölfar bankahrunsins, nema akkúrat í hina áttina.

Út frá þessari niðurstöðu hvet ég unga lesendur þessarar greinar að kynna sér stefnumál flokkanna á síðum þeirra, og rýna í minningabankann, og athuga hvaða flokkar eru samkvæmir sínum stefnum, hverjir eru með innantóm orð, og hverjir eru með runsæjar, framkvæmanlegar hugmyndir sem verða ekki skildar eftir sem brotið loforð. Það virðist sem svo að ríkisstjórnin viti hvað hún vill gera. En það eru aðrir sem vita hvað þarf að gera, og hvernig.

Ég gat ekki annað en hlegið þegar ég las að Samfylkingin ætlaði að auka verðmætasköpun, atvinnu og velferð á árinu. Sjá hér.

Eins og sjá má er auðvitað lofað öllu fögru, ríkisstjórnin veit hvað hún vill gera, en hvort sem að ástæðan er að hún þori því ekki, viti ekki hvað þarf til að framkvæma það, þá er allavegana ekkert að gerast.

Það fyndna er nefnilega að verkalýðsfélög standa hart á móti ríkisstjórninni núorðið, einfaldlega vegna þess hve illa þeim gengur að bæta atvinnumál. Góður hugur hjá vinum okkar, og eins mikið og við öll vildum að þetta virkaði hjá þeim, þá er niðurstaðan því miður all hraparleg miðað við áhersluskrá.

Ingþór Hjálmar Hjálmarsson
varastjórnarmaður Týs