Hér að neðan má sjá myndir sem voru teknar um kvöldið

Til aðalstjórnar buðu sig fram Andri Steinn Hilmarsson, Benedikt Sigurðsson, Elvar Frímann Frímannsson, Guðbjörg Kristín Gunnarsdóttir, Hermann Jóhannesson, Hildur Hilmarsdóttir, Magnús Ingvar Magnússon og Styrmir Másson.

Til varastjórnar buðu sig fram Egill Örn Gunnarsson, Benedikt Hallgrímsson, Guðmundur Heiðar Helguson, Ingþór Hjálmarsson, Kristín Eva Ólafsdóttir og Rafn Steingrímsson.

Skipa þessir frambjóðendur nú formann, aðalstjórn og varastjórn Týs.

Engar lagabreytingartillögur voru bornar upp á fundinum.

1. Skýrsla stjórnar.
2. Reikningar lagðir fram.
3. Umræður um skýrslu og reikninga.
4. Lagabreytingar.
5. Kosning formanns, stjórnar og varastjórnar.
6. Önnur mál.

Samþykki aðalfundar þarf til við breytingu á röðun dagskrár.

Framboð til stjórnar og formanns skulu hafa borist stjórn félagsins eigi síðar en tveimur sólarhringum fyrir aðalfund. Framboðum (fullt nafn, kennitala, heimilisfang, netfang og símanúmer), sem og lagabreytingartillögum, skal skilað á tyr@tyr.is fyrir kl. 19:30 þriðjudaginn 31. janúar 2012.

1. Skýrsla stjórnar.
2. Reikningar lagðir fram.
3. Umræður um skýrslu og reikninga.
4. Lagabreytingar.
5. Kosning formanns, stjórnar og varastjórnar.
6. Önnur mál.

Samþykki aðalfundar þarf til við breytingu á röðun dagskrár.

Framboð til stjórnar og formanns skulu hafa borist stjórn félagsins eigi síðar en tveimur sólarhringum fyrir aðalfund. Framboðum (fullt nafn, kennitala, heimilisfang, netfang og símanúmer), sem og lagabreytingartillögum, skal skilað á tyr@tyr.is fyrir kl. 17:30 þriðjudaginn 31. janúar 2012.

Kópavogi, mánudaginn 23. janúar 2012

Ungir sjálfstæðismenn í Kópavogi gagnrýna fráfarandi meirihluta harðlega fyrir hækkun fasteignagjalda fyrir árið 2012. Ungir sjálfstæðismenn beina sjónum sínum þá sérstaklega að hækkun sorpeyðingargjalds sem hækkar um tæp 27%. Samkvæmt skýringum fráfarandi meirihluta er þetta gert vegna þess að til stendur að taka upp endurvinnslukerfi í bænum.

Fráfarandi meirihluti hefur hvorki sýnt fram á hagkvæmni né nauðsyn þess að ráðist sé í slíkar aðgerðir á kostnað bæjarbúa, fyrir utan það að endurvinnsla getur seint talist til lögbundinnar grunnþjónustu sveitarfélagsins. Ungir sjálfstæðismenn í Kópavogi telja því ástæðu til að velta því fyrir sér hvort fyrirhuguð endurvinnsla bæjarins sé vanhugsuð og sett fram á hæpnum forsendum.

Þjónustugjöld sem bæjarfélagið innheimtir samkvæmt lögum má í engum tilfellum nota í þeim tilgangi að sinna gæluverkum bæjarfulltrúa og þau má einungis til hagsbóta fyrir bæjarbúa.

Ungir sjálfstæðismenn í Kópavogi skora því á næsta meirihluta að afturkalla allar hækkanir fráfarandi meirihluta sem ekki eru nauðsynlegar og beina þeim óskum til hans að sýna fjármunum bæjarbúa meiri virðingu.

Þessi afstaða hennar þótti mér mjög áhugaverð, sérstaklega í ljósi þess að Ólína er auðvitað eins og flestir sammála því að þessa auðlind beri að nýta með sjálfbærum hætti, og þar að leiðandi væri ekki hægt að veiða meira en gert er í dag.

Það er yfirleitt hrópað húrra fyrir því þegar stjórnmálamenn lofa að skapa störf. En er það alltaf gott? Auðvitað er það gott þegar menn sjá sóknarfæri í atvinnulífinu eða í einhverri ákveðni starfsemi, en þegar menn sjá að aukning stöðugilda er ekki til þess fallin að skapa meiri verðmæti, þá eru menn bara að auka kostnað og skerða lífsgæði.

Ef fleiri starfa við sjávarútveg á Íslandi, þá fer meiri peningur í reksturinn sjálfan sem minnkar arðsemina. Ekki verður hægt að borga jafn há laun og áður, og greinin verður óskilvirkari og ósamkeppnishæfari.

Það er ekkert mál fyrir stjórnmálamenn að skapa störf. Það væri til dæmis alveg hægt að banna vörubíla og ráða fullt af fólki við að hlaupa með hjólbörur fram og til baka út um allan bæ, eða eins og gert var í kreppunni miklu, ráða fólk við að grafa skurði, og fylla þá svo aftur.

Auðvitað sjáum við að slíkar aðgerðir væru algjör vitleysa, en hugmyndir Ólínu eru í eðli sínu ekkert öðruvísi en að ráða fólk við að moka tilgangslausa skurði, og þar að leiðandi eru þær alveg jafn vitlausar.

Öll þjóðfélög eiga í kreppu að nýta það tækifæri sem kemur með niðursveiflum og gera alla kima atvinnulífsins skilvirkari. Reyna að takmarka hlutfall þeirra starfa sem eru ekkert nema kostnaður fyrir þjóðfélagið og hámarka hlutfall arðbærra starfa.

Alvöru velferð sköpum við ekki með að gera atvinnugreinar óskilvirkari. Alvöru velferð skapast aðeins með því að hvert og eitt starf skapi eins mikil verðmæti og mögulegt er. Aðeins þannig verðum við samkeppnishæf við nágrannaþjóðir okkar, og aðeins þannig sköpum við varanlega atvinnu.

Kópavogi, laugardaginn 12.11.2011

Skemmtikvöldið „Dirty night“ var auglýst á skemmtistaðnum Players í Kópavogi þann 12. nóvember 2011. Skemmtikvöldið stendur fullorðnu, sjálfráða fólki til boða og er lokað fyrir aðra.

Nú liggur fyrir að bæjarvöld hafa mikinn áhuga á að koma í veg fyrir fyrrgreint skemmtikvöld og sambærilegar skemmtanir og hefur jafnréttis- og mannréttindaráð bæjarins lýst því yfir að það muni kæra skemmtikvöldið til lögreglu á grundvelli brots á 29. gr. laga nr. 10/2008 um jafnan rétt kvenna og karla af þeirri ástæðu að ráðið telur myndband um viðburðinn brjóta á fyrrgreindri lagagrein. í fundargerð nefndarinnar segir: „Með því að hlutgera einstaklinga, bæði karla og konur, eins og sýnt er að verði gert á þessu kvöldi, er verið að senda röng skilaboð út í samfélagið og við viljum ekki að slíkt eigi sér stað í bæjarfélaginu okkar. Viðburðurinn er að áliti ráðsins niðurlægjandi fyrir alla sem í hlut eiga: konur, karla, bæjafélagið og skemmtistaðinn,”
Stjórn Týs fær ekki séð hvernig fyrrgreind lagagrein geti átt við í tilfelli þar sem hvorugu kyninu er misjafnað eins og fyrrgreind fundagerð ber með sér. Nú liggur ekki fyrir um hvort auglýsingu er að ræða en í umræddu myndskeiði er enginn neyddur til athafna og aðilar hafa gefið samþykki sitt fyrir birtingu þess. Þetta er staðreynd málsins þó að einhverjum kunni að finanst athæfi þeirra sem í myndbandinu eru ekki samrýmast siðferðisskoðunum sínum. Formaður jafnréttis- og mannréttindaráðs hefur jafnframt viðurkennt að bæði kyn séu hlutgerð. Í lagagreininni kemur fram að mismunun kynjanna er bönnuð en þá verður að draga þá ályktun að í tilfellum þar sem hlutgerving eða lítillækkun kynjanna sé jafn mikil, eigi hún ekki við, nema henni sé einungis ætlað að eiga við um annað kynið.

Að auki hefur háttvirtur bæjarstjóri Kópavogs, Guðrún Pálsdóttir, beint þeim tilmælum til innanríkisráðherra að breyta lögum um skemmtanahald. Þetta gerir hún í þeirri von að hægt verði að koma í veg fyrir skemmtun sem kann eftir atvikum að ganga í berhögg við siðgæði hennar eða annarra sem telja sig eiga erindi til að ákveða hvað megi og hvað megi ekki gera í skemmtanahaldi fullorðinna einstaklinga. Stjórn Týs telur ekki rétt að bæjaryfirvöld eigi að beita sér með þessum hætti um athafnir fullorðins fólks sem ekki feli í sér nauðung eða skerðingu á frelsi annarra. Stjórn Týs bendir ennfremur á að í landinu starfi lögregla sem sjái til þess að lögum sé framfylgt, en henni stendur til boða að gera sérstaka athugun á framkvæmd skemmtikvöldsins til að tryggja löglega framkvæmd. Hlutverk bæjarstjóra er og hefur aldrei verið að vera siðapostuli bæjarbúa eða landsmanna allra.

Stjórn Týs telur óheppilegt að tíma og fjármunum bæjaryfirvalda og þar með bæjarbúa allra sé varið með þessum hætti í málefni sem varða ekki við sveitarfélagið sjálft og telur tilefni til að benda á að bæjaryfirvöld séu ef til vill farin að blanda sér óhóflega í málið.

Stjórn Týs harmar það að bæjaryfirvöld í Kópavogi skuli bera svo litla virðingu fyrir sjálfsákvörðunarrétti fullorðinna einstaklinga að þau telji þörf á að reyna að gera allt sem í sínu valdi stendur til að hamla því svo að samræmist siðgæði þeirra. Það vill þannig til að það er enginn neyddur til að mæta á fyrrgreint skemmtikvöld.

Stjórn Týs, f.u.s. Kópavogi

Íslensk fíkniefnalöggjöf á rætur sínar að rekja til ársins 1923. Það ár voru lögfest hin svokölluðu ópíumlög, nr. 14/1923 er tóku til tilbúnings og verslunar með ópíum og skyld efni. Á þeim tíma var fíkniefnaneysla miklum mun minni en þekkist í dag, en átti sér þó hugsanlega að einhverju leyti stað meðal efnafólks. Í dag eru í gildi lög um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974. Lögin eru sett að fordæmi erlendra ríkja og taka fyrst og fremst mið af fíkniefnalöggjöf Norðurlanda. Á Íslandi liggur að hámarki 12 ára refsing við fíkniefnabrotum samkvæmt 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Refsistefnan (e. prohibition), þ.e. viðleitnin til að beita refsingum við fíkniefnabrotum, hefur fengið að hafa sinn gang nokkurn veginn gagnrýnislaust um mjög langt skeið. Því miður er staðreyndin hins vegar sú að hún hefur ekki borið þann árangur sem af henni var ætlast. Í þessari stuttu grein er ætlun höfundar að benda á einhver þeirra atriða sem þykja benda til þess að refsistefnan sé ekki árangursrík í baráttunni við fíkniefnavandann.
 
1. Refsistefnan dregur ekki úr eftirspurn eða notkun fíkniefna
Á Íslandi, líkt og víðast annarsstaðar, hafa refsingar verið viðhafðar við fíkniefnabrotum í hartnær heila öld. Hornsteinn refsistefnunnar er sá að hún muni draga úr eftirspurn og notkun fíkniefna. Því mætti ætla, samkvæmt kenningunni um varnaðaráhrif, að þyngri refsingar myndu draga úr notkun vímuefna. Meðalþyngd fangelsisdóma í fíkniefnamálum hefur þyngst verulega, vegna útvíkkunar refsiramma, tilkomu stærri mála og strangara refsimats dómstóla.

Þrátt fyrir þyngingu refsinga bendir tölfræði meðferðarstofnana, lögreglu, dómstóla og fangelsisyfirvalda til þess að fíkniefnaneysla og meðferð fíkniefna hafi aukist ár frá ári í langan tíma og hefur aldrei verið meiri en raun ber vitni. Því til stuðnings má til dæmis nefna að árið 1994 voru um 300 manns skráðir inn á Vog vegna fíknar í ólögleg fíkniefni. Árið 2009 voru þessir aðilar rúmlega 800. Fíkniefnabrotum hefur að sama skapi fjölgað mjög mikið.

Þótt ótrúlegt megi virðast benda alþjóðlegar rannsóknir til þess að refsistefna (e. prohibiton) dragi ekki úr eftirspurn fíkniefna og að afnám refsinga við vörslu og neyslu fíkniefna leiði ekki til aukinnar neyslu eða eftirspurnar. Þessar niðurstöður eiga samsvörun í neyslutölfræði þeirra landa sem þegar hafa afnumið refsingar að hluta, til að mynda Portúgal. Þar hefur neysla dregist stórlega saman (sérstaklega meðal barna), ótímabærum dauðsföllum vegna ofskömmtunar fækkað og alnæmissmituðum fækkað gríðarlega. Rannsóknir benda til þess að fíkniefnaneysla kunni að aukast þar sem hörðum refsingum er beitt.

2. Refsistefnan dregur ekki úr aðgengi að fíkniefnum
Viðbúnaður vegna fíkniefnasmygls er meiri hér á landi en gengur og gerist í nágrannalöndum okkar, þrátt fyrir það að við búum á eyju. Miklu fé er varið á hverju ári til þessa eftirlits. Tollur og lögregla haldleggja samtals á bilinu 5-15% þeirra ólöglegu fíkniefna sem eru í umferð ár hvert. Það er ráðgert miðað við þessar forsendur að íslenski fíkniefnamarkaðurinn velti á bilinu 30-40 milljörðum. Til samanburðar má nefna að í fjárlögum ríkisins fyrir árið 2011 er gert ráð fyrir því að Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu, Ríkislögreglustjórinn, Lögreglustjórinn á Suðurnesjum og Lögregluskóli ríkisins fái samanlagt úthlutað um 5,4 milljörðum króna. Það er sannarlega dapurlegt að stór hluti þessarar fjárhæðar er nýttur til þess að fjármagna skipulagða glæpastarfsemi sem verður sífellt erfiðari viðfangs þegar fram líða stundir.

Það er óheppilegur veruleiki að stórum hluta ungmenna hefur verið boðin ólögleg fíkniefni. Um er að ræða beina afleiðingu þess að markaðsmaskínu undirheimahagkerfisins eru ekki sett sömu takmörk og markaðssetningu löglegra markaðsvara. Staðreyndin er sú að lögleg vímuefni á borð við áfengi sæta neyslustýringu og ákveðnum aðgangshindrunum hér á landi, sem ólögleg vímuefni gera ekki. Til að mynda fæst áfengi einungis keypt á ákveðnum stöðum, á ákveðnum tímum sólarhringsins, gegn staðgreiðslu og framvísun persónuskilríkja til að sannreyna aldur kaupandans. Hið sama gildir ekki um ólögleg vímuefni. Fíkniefnasalar hafa jafnan engan sérstakan opnunartíma, oft bjóða þeir upp á fría heimsendingu og gjarnan upp á lánsviðskipti. Fíkniefnasalar kanna heldur ekki aldur eða þroska kaupandans og því er alla jafna á færi barna að kaupa ólögleg vímuefni. Í þessu samhengi er vert að benda á að árið 2005 hafði 62% allra á aldrinum 18-20 ára verið boðin ólögleg fíkniefni. Leiða má líkur að því að þetta hlutfall sé hærra nú í dag, þar sem fíkniefnaneysla ungmenna virðist meiri nú en áður.

Ólíkt því sem gerst hefur með lögleg fíkniefni, hefur verð á ólöglegum fíkniefnum lækkað að teknu tilliti til almenns verðlags og gengisþróunar og er með lægsta móti í sögulegu samhengi.

Það mætti því segja að aðgengi að ólöglegum fíkniefnum gæti stundum verið betra en að löglegum fíkniefnum, þótt ótrúlegt megi virðast.

3. Refsistefnan skaðar heilsu almennings
Á Íslandi deyja fjölmargir árlega vegna vímuefnaneyslu. Leiða má líkur að því að ólögmæti vímuefna geri það að verkum að þeir sem neyta þeirra (og jafnvel þeir sem selja þau) vita aldrei um raunveruleg innihaldsefni, styrkleika eða tegund efnanna. Er það vegna þess að ólögmæti fíkniefna dregur verulega úr möguleikanum á hvers konar gæðastjórnun eða öryggiseftirliti við framleiðslu og tilbúning þeirra. Fíkniefna er að auki oft neytt við vafasamar kringumstæður þar sem neytendurnir geta illmögulega gert sér grein fyrir hættueiginleikum efnanna. Einnig er ljóst að fíkniefnasalar bera enga skaðsemisábyrgð á hættueiginleikum efnanna, ólíkt því sem gildir eftir atvikum um þá sem selja löglega vöru. Fyrrgreind atriði kunna að vera þess valdandi að dauðsföll af völdum ofskömmtunar eru algengari en ella. Má í dæmaskyni nefna harmleik þann sem átti sér stað þann 30. apríl 2011, er ung stúlka lést af völdum ofskömmtunar, líklega sökum þess að hún innbyrti annað efni en hún taldi sig vera að gera. Fjöldamörg önnur dæmi eru á þessa vegu.

Það er ef til vill einfaldast að segja að þeir sem látast vegna neyslu fíkniefna séu fórnarlömb sinna eigin slæmu ákvarðana. Í því er auðvitað fólginn ákveðinn sannleikur, að minnsta kosti þegar um fullorðna einstaklinga er að ræða. Undir engum kringumstæðum getur það þó talist heppilegt að loka augunum fyrir vandanum undir þessu yfirskyni, enda eru langt leiddir fíklar miklum mun fremur sjúklingar heldur en glæpamenn. Þar fyrir utan eru meðferðarúrræði mun áhrifaríkari leið heldur en refsingar til að draga úr afbrotum fíkniefnaneytenda.

Í þessu samhengi vekur höfundur athygli á því að rannsókn hvers sakamáls hjá lögreglu kostar að meðaltali kr. 400.000 , dómsmál kr. 44.592 og fangelsun kr. 3.500.000. Til samanburðar kostar hver meðferð á Vogi að meðaltali kr. 271.000 en meðferðir eru eins og fyrr segir mun áhrifaríkari leið en refsingar til að draga úr afbrotum fíkniefnaneytenda. Refsistefnan gerir það einnig að verkum að fíklar veigra sér við að verða sér út um meðferð, af ótta við rannsókn og fangelsun þegar þeir opinbera fíknivanda sinn fyrir opinberum aðilum.

4. Refsistefnan fækkar ekki afbrotum
Það er staðreynd að fjöldi þeirra sem sakfelldir eru fyrir fíkniefnabrot hér á landi hefur meira en tífaldast á 13 ára tímabili. Á sama tímabili, frá árinu 1994 til 2006, hefur hlutfall íslenskra fanga sem afplána refsingu fyrir fíkniefnabrot hækkað úr 11% í tæp 30%. Það er því dapurleg staðreynd að í dag situr langstærstur hluti fanga inni fyrir fíkniefnabrot, eða um 89 manns árið 2009. Árið 1981 voru þeir 21. Sömu þróun má sjá víðast hvar annars staðar þar sem refsistefna er viðhöfð í fíkniefnalöggjöf. Auðgunarbrotum hefur fjölgað hér á landi og má ef til vill að miklu leyti rekja til þess að stór hluti auðgunarbrota á rætur sínar að rekja til aðila sem stunda brotastarfsemi til að fjármagna frekari fíkniefnaviðskipti. Vímuefnaneytendur í Bretlandi fremja 56% allra glæpa, og eru þar ekki með talin afbrot fyrir vörslu eða dreifingu ólöglegra fíkniefna. Varnaðaráhrif refsinga við fíkniefnabrotum eru samkvæmt niðurstöðum fjölmargra rannsókna, ólíkt því sem kenningin gerir ráð fyrir, sáralítil eða engin.

Fjölgun afbrota má hugsanlega rekja til ákveðins vítahrings sem refsistefnan skapar fíklum. Um er að ræða ófyrirséða hliðarverkun þess að til er ólöglegur vímuefnamarkaður. Þeir sem haldnir eru fíknisjúkdómi neyðast fíknarinnar vegna til þess að verða sér út um fíkniefni og svífast jafnan einskis til þess. Vændi, rán, innbrot og þjófnaðir eru jafnan fylgifiskur fíkniefnaneyslu en eru ekki rakin til vímunnar sjálfrar heldur hinnar sterku fíknar þar sem fíkillinn þarf að leita í undirheima til að verða sér út um þau efni sem hann er háður. Þannig mætti hugsanlega með tiltölulega einföldum aðgerðum draga verulega úr afbrotum.

Rétt væri að kanna þjóðhagslega hagkvæmni þess að bjóða þeim vímuefnafíklum sem hvað verst eru settir í fíkn sinni upp á aðgengi að vímuefnum, ókeypis eða gegn vægu gjaldi. Að mörgum útfærsluatriðum þarf þó að huga en heppilegast væri að líta til fordæma þar sem slíkt hefur verið reynt og útfæra að íslenskum aðstæðum. Hugsanlega væri þannig hægt að draga verulega úr þeim afbrotum sem þessi hópur vímuefnafíkla fremur jafnan til að fjármagna sína eigin vímuefnaneyslu og draga úr kostnaðinum sem því fylgir. Með þessum hætti væri einnig hægt að veita þessum hópi aukinn félagslegan stuðning og heilbrigðisþjónustu við hæfi. Líklega væri þannig auðveldara að halda meðferðarúrræðum að þessum hópi og auka aðgengi hans að úrræðum til að draga úr eða koma í veg fyrir vímuefnanotkun sína (enda er óttinn við refsingu helsti tálmi þess að vímuefnafíklar leita sér meðferðar).

5. Refsistefnan verndar ekki börn og ungmenni
Áfengisneysla og ölvunardrykkja ungmenna hefur dregist verulega saman og er áfengisneysla unglinga á Íslandi nú með því lægsta sem gerist í Evrópu. Að sama skapi hefur tekist að draga verulega úr reykingum hér á landi. Áfengi og tóbak eru ekki ólögleg fíkniefni og lúta því ekki lögmálum refsistefnunnar. Á Íslandi er svo komið að neysla kannabisefna meðal ungmenna á aldrinum 16 til 19 ára er mun algengari hér en í nágrannalöndum okkar. Styrkleiki kannabisefna á Íslandi hefur aukist mjög mikið eftir að bera fór á ræktun þeirra innanlands.

Börn og ungmenni á Íslandi njóta heiðarlegrar og fordómalausrar fræðslu um áfengi og tóbak, þar sem skaðsemi efnanna og hugsanleg áhætta sem fylgir neyslunni eru útlistuð á yfirvegaðan hátt svo að börn og ungmenni geti dregið ályktanir og myndað sér skoðanir á þessum efnum. Forvarnir gegn ólöglegum fíkniefnum hafa sætt ákveðinni gagnrýni fyrir að vera hlutdrægar og bera jafnvel dám af hræðsluáróðri. Það kann að vera að forvarnir missi marks ef móttakendur upplýsinganna verða áskynja um að upplýsingarnar eru ýktar eða ekki settar fram í fyllsta heiðarleika. Mikilvægt er að forvarnirnar skili sem allra bestum árangri.

Eins og fyrr segir dregur ólögmæti fíkniefna ekki úr aðgengi þeirra. Þetta gildir sérstaklega um börn og ungmenni, enda hefur ítrekað verið bent á það í fjölmiðlum að fíkniefni eru seld börnum og ungmennum á skólalóðum landsins. Um er að ræða beina afleiðingu þess að de facto er engin neyslustýring á borð við aldurstakmörk á ólöglegum fíkniefnamarkaði. Refsistefnan er því verst fyrir þá sem síst skyldi.
Er eitthvað sem við getum gert betur?

Í þessum málaflokki gjalda ungmenni fyrir persónulegar skoðanir manna, sem hvorki eru byggðar á grundvelli vísinda, samúðar eða skynsemi, með lífi sínu.

Málaflokkurinn er ekki þess eðlis, að farsælt sé að flækja við hann siðaskoðunum og höllum kenningum. Réttast væri að meta ástandið með yfirveguðum hætti og taka heildarstefnu í fíkniefnalöggjöfinni til endurskoðunar með hliðsjón af vísindalegum gögnum, staðreyndum málsins og vitnisburði sögunnar um það hvað virkar og hvað virkar ekki.

Sennilega er ekki til nein aðferð til að koma algjörlega í veg fyrir neyslu fíkniefna, enda er hún fylgifiskur mannlegrar tilveru. Mikil eftirspurn virðist vera eftir breyttu vitundarástandi, hvort sem það finnst á botninum á flösku eða með öðrum hætti. Mikilvægt er að róa öllum árum að því að takmarka með skynsömum ákvörðunum þá skaðsemi sem neysla fíkniefna kann að hafa í för með sér.

Í þessum málaflokki, sem og öðrum, fyrirfinnst ekki einn og heilagur sannleikur um það sem virkar en eitt er þó víst, og er fyrir augum allra sem vilja sjá: Refsistefnan virkar ekki.

Í pistli Björns Jóns Bragasonar, um val fulltrúa Týs á komandi sambandsþing Sambands ungra sjálfstæðismanna, var stjórn Týs borin þeim sökum að hafa afmáð nöfn stuðningsmanna Björns af lista yfir fulltrúa Týs á þinginu.

Hið rétta er að allir félagsmenn Týs sem óskuðu eftir að skrá sig á þingið fengu sæti sem aðal- eða varamenn. Einungis þeim aðilum sem ekki eru skráðir félagsmenn Týs eða Sjálfstæðisflokksins, var hafnað um sæti á þinginu. Töluvert var um að aðrir en félagsmenn Týs hafi reynt að skrá sig á sambandsþingið en augljóslega er það ófrávíkjanlegt skilyrði að einungis félagsmenn Týs geti verið fulltrúar félagsins á þinginu.

Fulltrúalistinn var samþykktur af meirihluta stjórnar Týs og farið var í öllu að reglum og venjum við vinnulag í aðdraganda sambandsþings.