Allir Týsarar velkomnir.

Hljómsveitin Míkadó og DJ Jóhann Valur munu kynda undir gleðina.

Bjór í boði meðan byrgðir endast fyrir þá sem aldur hafa.

Þessi orð Frédéric Bastiat eru mér oft hugleikin, enda varð mér ljóst strax og ég heyrði þau hvers vegna svo margir vinir mínir sem aðhyllast jafnaðarstefnuna halda stundum að ég sé vond manneskja þegar ég tjái þeim þá skoðun mína að mér finnist ekki að stjórnvöld eigi að hafa eitthvað ákveðið málefni á snærum sínum. Það hlaut að vera, þeir álykta greinilega að ég sé alfarið á móti málefninu.

Þennan hugsanahátt jafnaðarmanna má greinilega sjá á nýjustu hugmynd Samfylkingarinnar í Kópavogi, sem nefnist „Kópavogsbrúin“, en samkvæmt henni vill Samfylkingin að Kópavogsbær noti fjármuni bæjarbúa í að kaupa upp hálfklárað íbúðarhúsnæði í bænum og bjóði þær það síðan út til leigu, kaupleigu eða sölu á almennum markaði. Með þessum aðgerðum hyggst Samfylkingin koma atvinnulífinu aftur á hreyfingu.

Hérna kristallast þessi kolrangi hugsunarháttur. Samfylkingin virðist því líta á stöðuna þannig að hlutverk bæjarfulltrúa hennar í bæjarstjórn sé ekki aðeins að stjórna sveitarfélaginu, þ.e. stjórnvaldinu Kópavogi, heldur líka samfélaginu Kópavogi. Samfylkingin ætlar að ryðjast inn í atvinnulífið með beinum hætti og nota fjármuni bæjarbúa til þess.

Það er í raun óskiljanlegt hvers vegna Samfykingin heldur að atvinnulífið sé ekki fullfært um að greiða úr þessum vanda sínum sjálft. Þekkinguna er að finna í atvinnulífinu en ekki á borðum stjórnmálamannana. Húsnæðisbólan skilaði sér í offramboði á húsnæði. Samfylkingin getur ekki aukið þessa eftirspurn nema með óeðlilegum hætti, sem felst í aukinni eftirspurn af hálfu Kópavogsbæjar til að kaupa íbúðarhúsnæði en ekki eftirspurnar frá markaðinum.

Sjálfstæðismenn gera sér grein fyrir muninum á stjórnvöldum og samfélagi og hvert eðlilegt hlutverk sveitarfélagsins er. Sjáfstæðismenn gera sér grein fyrir því að stjórnvöld eiga að skapa jarðveg fyrir atvinnulífið, veita því aukið súrefni á samdráttartímum og hafa eftirlit með því, en ekki taka þátt í því með beinum hætti.

Það er í raun viðurkenning á vel unnin störf sitjandi meirihluta þegar stærsti minnihlutaflokkurinn þarf að grípa til jafn örvæntingarfullra kosningamála til að sópa inn atkvæðum.

Kjósum ekki yfir okkur svona hugmyndir. Setjum stjórnmálamönnum skýrar línur um hvert hlutverk þeirra sé. Kjósum stjórnmálamenn sem bera virðingu fyrir fjármunum okkar og gera sér grein fyrir afmörkuðu hlutverki sínu. Kjósum Sjálfstæðisflokkinn þann 29. maí.

Fundurinn er í Hlíðarsmára 19 og hefst klukkan 10:00 á morgun laugardaginn 15. maí. Allir velkomnir.

Á næstu dögum kjósa bæjarbúar sér fulltrúa til að stjórna bæjarfélaginu næstu fjögur árin. Þá skiptir miklu máli að vanda val sitt og kjósa þá fulltrúa til áhrifa sem hafa hvað bestu þekkingu og styrk til að Kópavogur haldi áfram að dafna og að hér verði áfram gott að búa.

Þegar gengið verður að kjörborðinu er eðlilegt að spyrja sig að því um hvað kosningabaráttan hér í Kópavogi snúist raunverulega. En hún snýst um framtíð bæjarfélagsins okkar, málefni fólksins sem hér býr og um samfélag okkar Kópavogsbúa.

Nú þegar rétt rúmlega tvær vikur eru eftir af kosningabaráttunni er rétt að fara vel yfir stefnumál flokkanna. Mikil vinna hefur verið lögð í stefnuskrá Sjálfstæðisflokksins í Kópavogi. Það má með sanni segja að hagsmunir Kópavogsbúa séu settir í forgang og geta sjálfstæðismenn verið stoltir af því að kynna nýja stefnuskrá flokksins. Að mörgu er að huga og mörg málefni bíða átekta og úrvinnslu, þar má helst nefna atvinnumál, skipulagsmál, fjölskyldumál og mál sem lúta að ferðaþjónustu.

Ég legg fullt traust til þess frambærilega fólks sem hlaut kosningu í efstu sæti listans í nýgengu prófkjöri flokksins. Þar er fólk sem hefur víðtæka þekkingu, reynslu og vilja til að gera Kópavog framúrskarandi á öllum sviðum. Baráttan nú verður að snúast um fólkið og bæinn okkar. Það er mín von og vissa að baráttan framundan verði málefnaleg, bæjarbúar verði settir í forgang og fulltrúum flokkanna gert að kynna hvaða framtíðarsýn þeir hafi til að gera Kópavog að enn betra bæjarfélagi á næstu fjórum árum.

Ég trúi því að þegar kjósendur hafa kynnt sér málin muni fólk sjá að Sjálfstæðisflokkurinn hefur á umliðnum árum unnið að mörgum stórkostlegum framfaramálum í Kópavogi.

Sú framtíðarsýn sem flokkurinn hefur , við þessar kosningar, er sú leið sem íbúar Kópavogs vilja fara á næsta kjörtímabili. Ég skora á okkur öll að mæta á kjörstað 29. maí nk. og setja X við D. Þannig tryggjum við öll áframhaldandi uppvöxt í Kópavogi.

Hins vegar er það sem mér finnst svo furðulegt við þetta allt er að það virðist vera orðin einhver meginregla að allt hafi þetta nú verið óeðlilegt, og lítið hlustað á þá sem reyna að útskýra einhverjar athafnir, sem við nánari skoðun eru eðlilegar.

Með þessum orðum er ég alls ekki að réttlæta það sem óeðliegt var á þessum tíma. Ég er aðeins að hvetja fólk til að mæta hlutunum með minni fordómum og skoða hvert mál fyrir sig.

Málið er það að lántökur eru ofast eðlilegar. Lántökur eru nauðsynlegur partur af viðskiptalífinu. Í raun algjörlega þarfar til að nýliðun geti verið í öllum atvinnugreinum. Þær auka einnig á fjárfestingu og hagvöxt. Því er nauðsynlegt að skoða hvert mál fyrir sig og ekki dæma heildina út frá þeim sem hegðuðu sér óskynsamlega. Mikið af þessu var óeðlilegt og ber að sjálfsögðu að draga lærdóm af því, en nornaveiðar geta aldrei verið góðar.

Týr vill bjóða Tinnu velkomna í starfið.

Engu að síður þá vil ég skrifa aðeins um þetta fjölmiðlafrumvarp þar sem ég tel þetta snerta okkur mjög mikið í daglegu lífi. Hvers vegna er verið að setja þessi lög og hver er tilgangurinn? Það þætti mér gaman að fá svör við. Þessi lög skerða mjög frelsi fjölmiðla og stýrir í raun dagskrá þeirra mun meir heldur en við gerum okkur grein fyrir. Það sem er hvað einna sérkennilegast við lögin er að bannað verður að sýna bannaðar bíómyndir fyrr en eftir kl. 21 á kvöldin, bannað að auglýsa á meðan barnatíma stendur og mælst til þess að 50% af dagskrárefni fjölmiðla verði frá Evrópu. Ef það yrði mælst til þess að 20-50% af dagskrárefni fjölmiðla yrði frá Íslandi þá myndi ég skilja þetta mun betur. Þá værum við að stuðla að verndun íslenskrar tungu, sögu og menningu. Í kjölfarið yrðu íslenskir kvikmyndagerðarmenn himinlifandi og hoppandi um af kæti en það er annað mál.

Það er ekki neinn sérstakur hagur fyrir okkur Íslendinga að 50% af dagskrárefni fjölmiðla sé frá Evrópu. Það er því í raun fráleitt að leggja til þetta frumvarp þar sem eftirspurn eftir þessu efni hefur ekki verið mikil og er það ekki hlutverk stjórnvalda að velja sjónvarpsefni fyrir landsmenn. Einnig þyrfti að hafa eftirlit með því hvort fjölmiðlar fylgi þessum lögum eða ekki og kostnaður fylgir því að halda uppi slíku eftirliti. Það sem mér þykir þó líklegast að gerist ef frumvarpið gengur eða er gengið í gegn er að flestir fjölmiðlar finna sér hjáleiðir líkt og félagi minn lýsti svo um daginn, þar sem svipuð lög eru við gildi í Frakklandi:

,,Í Frakklandi eru útvarpsstöðvar sem spila einungis franskt efni á nóttunni til að viðhalda hlutfallinu rétt og á daginn eru þeir með sína venjulegu dagskrá”

Þetta útskýrir hversu tilgangslaus þessi lög eru fyrir hlutfallslegt sjónvarpsefni. Það þarf hins vegar ekki að ræða hina tvo hlutina mikið sem ég nefndi hér áðan. 
Að lokum vill ég enda þetta á þessum orðum til að útskýra mál mitt frekar:

Segjum sem svo að ég vilji stofna nýja sjónvarpsstöð sem á að sýna íslenskan barnatíma 24/7 og ég ætla að fjármagna hana með auglýsingatekjum. Þetta er kannski heldur gróft dæmi, en ég get engu að síður ekki verið með gott barnaefni handa íslenskum börnum því ég fæ ekki nægt fjármagn inn.

„The point is, ladies and gentlemen, that greed, for lack of a better word, is good. Greed is right. Greed works. Greed clarifies, cuts through, and captures the essence of the evolutionary spirit. Greed, in all of its forms - greed for life, for money, for love, knowledge - has marked the upward surge of mankind, and greed - you mark my words - will not only save Teldar Paper but that other malfunctioning corporation called the USA. Thank you very much.“

Svo mælti persónan Gordon Gekko af miklum sannfæringarkrafti í kvikmyndinni Wall Street. Af mörgum gullkornum Gekkos að þá situr þessi kraftmikla einræða eftir í minninu. Og þótt Gekko gæti verið fyrirmynd allra íslensku útrásarplebbanna, og sé líklega holdgervingur flests þess sem hefur verið að í fjármálalífi heimsins að undanförnu, að þá er inntakið í ræðunni hans merkilegt. Græðgi er kannski ekki vinsælasta orðið nú um mundir, en eins og hinn annars orðheppni Gekko viðurkennir, að þá er það sennilega ekki rétta orðið. Græðgi hefur of neikvæða merkingu. Best væri að nota orðið metnaður yfir inntak ræðunnar. Orð Gekkos eru göfug þótt hann sjálfur hafi verið langt frá því.

Metnaður hefur alla tíð verið eitt öflugasta hreyfiafl mannlegrar þróunar. Metnaður fólks til að ná lengra, til að gera betur, til að reyna að nálgast fullkomnun er, og mun alltaf verða forsenda framfara. Metnaður kemur í veg fyrir stöðnun, skapar samkeppni og opnar fyrir nýjar leiðir. Hann bætir lífskjör, hækkar menntunarstig og gerir fólki kleift að sigrast á erfiðum aðstæðum. Og metnaðurinn gerir fólki kleift að láta drauma sína rætast. Það er þetta sem greinarhöfundur kýs að lesa í orð Gekkos.

Eins og staðan er í landsmálum í dag er mikil hætta á því að allur metnaður í samfélaginu verði kæfður í fæðingu. Það er miklu mun hættara við því að hann fái ekki þrifist í samfélagi undir stjórn vinstri manna. Hvatinn til bæta sig, ná lengra og skara fram úr blandast álíka vel við hugmyndir vinstri manna og mjólk og appelsínusafi. Það tvennt hefur aldrei virkað og mun aldrei virka. Það sem mun á endanum koma Íslandi upp úr kreppunni er krafturinn sem einkaframtakið leysir úr læðingi. Það er í því þar sem nýsköpunin á sér stað, þar sem verðmætin verða til og metnaður einstaklingsins fær notið sín. Möguleikarnir liggja í krafti einkaframtaksins og hann þarf að virkja.

Margar ákvarðanir ríkisstjórnarinnar vega beinlínis að þeim fáu arðbæru atvinnuvegum sem við Íslendingar búum yfir, og ef fram heldur sem horfir er hætt við að allt sem lifandi er í landinu verði kæft niður, s.s. kvikmyndaiðnaðurinn og ferðaþjónustan. Hámarks skattlagning og árásir gegn einkageiranum munu ekki hjálpa okkur að sjá ljósið í svartnættinu. Einkaframtakið og metnaðurinn sem býr innra með fólki er sá eldur sem mun tendra á kyndlinum sem mun lýsa upp á leiðina út úr kreppunni.

Eftir tæpt ár við stjórnvölinn hefur þessi ríkisstjórn algjörlega farið út fyrir allt það lýðræðislega umboð sem fólkið gaf henni. Það voru fleyg orð Jóhönnu, þegar minnihlutastjórnin var mynduð, að ríkisstjórnin ætlaði að slá skjaldborg um heimilin. Á meðan fyrirtæki verða gjaldþrota og margt fólk glímir við mikla fjárhagsörðugleika þá hækkar ríkisstjórnin neysluskatta, sem hækka lánin hjá fólkinu. Ætli við sjáum skjaldborgina einhvern tíma?

Vinstri grænir hafa svikið öll sín stærstu loforð fyrir síðustu kosningar. Þetta eru mál eins og ESB, Icesave og málefni Alþjóðagjaldeyrissjóðsins, en flokkurinn tók afstöðu gegn öllum þessum málum. Nú þegar flokkurinn er kominn í ríkisstjórn virðist eitthvað breytt en forysta hans hefur tekið U-beygju í öllum þessum málum. Ísland er búið að sækja um aðild að ESB, Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn stjórnar enn hér efnahagsmálum og Steingrímur gerir allt til að uppfylla allar þær kröfur sem Bretar og Hollendingar setja fram. Þau eru minnisstæð orðin þegar Steingrímur J. Sigfússon kallaði Davíð Oddson “gungu og druslu”, en gunguskapur og undirlægju háttur hans gagnvart Samfylkingunni og erlendum þjóðum og stofnunum er til skammar.

Í stjórnarsáttmála ríkisstjórnarinnar stendur: ,,Ríkisstjórnin mun beita sér fyrir opinni stjórnsýslu, auknu gagnsæi og lýðræðisumbótum”. Í Icesave málinu hefur hún engan veginn staðið við þetta, þar sem leynimakk var yfir viðræðunum og ekki þóttist ríkisstjórnin geta sagt hvers vegna nauðsynlegt var að samþykkja þessa samninga. Einnig var hamrað á því að þetta væru bestu samningar sem hægt væri að fá, en annað kom nú á daginn.

Hvað lýðræðisumbætur varðar, þá var ekki gott hljóð í ríkisstjórninni í þjóðaratkvæðagreiðslunni um Icesave. Sama fólk og hafði talað svo mikið fyrir þjóðaratkvæðagreiðslum, sögðu hana vera tilgangslausa og þau ætluðu ekki einu sinni að mæta á kjörstað. Í fyrsta lagi var hún ekki tilgangslaus, því ef enginn hefði kosið þá hefði Icesave frumvarpið haldið gildi sínu. Í öðru lagi þá er það mikil vanvirðing við lýðræðið að mæta ekki á kjörstað. Ef þau hefðu mætt og skilað auðu þá myndi það jafngilda þátttöku í hinu lýðræðislega ferli, en þau kusu að sitja heima.

Meirihluti kosningabærra manna sögðu 93% nei við Icesave lögunum, helsta baráttumáli ríkisstjórnarinnar, sem er mikil vantraustsyfirlýsing á störf hennar. Þar sem ríkisstjórn fær valdsumboð frá fólkinu þá spyr maður sig hvenær þetta umboð ætti að renna út? Þegar ríkisstjórn hefur svikið nánast öll sín loforð og þjóðin hefur fellt eitt stærsta baráttumál hennar, þá getur hún ekki haft raunverulegt traust og raunverulegt umboð til þess að starfa áfram í okkar þágu.